Voeten in de aarde

Voeten in de aarde

Het eerste akkoord van de in totaal zes bespreekpunten in het vredesproces tussen de Colombiaanse regering en de FARC lijkt, na maanden van onderhandeling, hoopgevend: een meer eerlijke verdeling van de landbouwgrond. Maar ook als uiteindelijk de handtekeningen zouden worden gezet onder een definitief vredesakkoord – verschillende pogingen tot vredesbesprekingen waren de afgelopen decennia mislukt – betekent dat niet dat de Colombianen automatisch in vrede zullen leven. Er is nog een lange weg te gaan.

Colombia kent één van de meest ongelijke verdelingen van rijkdom ter wereld. Het neemt één van ´s werelds laagste plekken in in de Global Peace Index. Vorig jaar bekleedde het land wat terrorisme betreft één van de hoogste posities wereldwijd, net tussen Congo en Syrië in. Het gewapend conflict geeft Colombia de twijfelachtige eer het land te zijn met het grootst aantal interne vluchtelingen op aarde.

Colombia kent één van de meest ongelijke verdelingen van rijkdom ter wereld.

Als je geen huis, geen opleiding, geen werk en geen hoop hebt, blijkt criminaliteit vaak een optie. Een enorm probleem hier in Bogotá, waar ik woon. Niet in het Noorden van de stad, waar de mensen ongegeneerd met hun rijkdom pronken. Als ware het de PC Hooftstraat, maar dan ter grootte van half Amsterdam, waar de Hummers en duizenden onbetaalbare jeeps, luxe wagens – met of zonder bodyguards en politiebegeleiding – zich door de dure winkelstraten voortbewegen.

Maar wél in de rest van de stad, ook in de middenstandswijk in het centrum van Bogotá waar ik woon. Met ook hier alle uren van de dag bewaking in mijn appartementencomplex, je weet tenslotte maar nooit. Net als de verdeling tussen arm en rijk, zijn de grenzen tussen wijken onzichtbaar. Vijf blokken naar het Noorden vanaf mijn huis is de onzichtbare grens van een wijk waar ik voor mijn eigen veiligheid nooit in mijn eentje doorheen zou kunnen wandelen. Acht straten naar het zuiden liggen de inwoners als gedrogeerde kadavers letterlijk midden op straat. Na zes uur ´s avonds – dan is het altijd donker, kan ik de deur beter niet meer uit: ík kan me geen bodyguards veroorloven.

Zij die dat wel kunnen, bagatelliseren de armoede en de daarmee gepaard gaande criminaliteit. In de officiële toeristengids van Bogotá is slechts een kleine passage met betrekking tot de veiligheid opgenomen: “In de laatste jaren heeft Bogotá positieve veranderingen ondergaan en is de stad verworden tot een moderne, georganiseerde en vooral veilige stad. Voorbij zijn de tijden waarin het gevaarlijk was de stad te bezoeken.” En “zoals in elke grote stad, zijn er plekken die gevaarlijk kunnen zijn”. Zoals Barcelona of Parijs? Mijn persoonlijke ervaringen zijn echter nogal anders.

Colombia lijdt onder haar eigen geschiedenis.

Colombia lijdt onder haar eigen geschiedenis van eeuwen van burgeroorlogen en geweldsconflicten, de meest recente die van onder meer de FARC, de oudste guerilla ter wereld. Nu is er hoop op vrede, het eerste akkoord is bereikt. Maar zolang het land gebukt gaat onder ongelijkheid, enorme armoede en criminaliteit, zal men nog hard moeten werken om échte vrede te kunnen bewerkstelligen. Vrede bereik je niet in een paar maanden van onderhandelen.

Het heeft nog veel voeten in de aarde.

There are no comments

13 − four =